مرحوم سید محمد علی عراقی نقل می کند:

در ایام کودکی که در وطن خود در عراق بودم،مردی که او را می شناختم فوت کرد.او را در مقبره ای که روبروی خانه ما بود دفن کردند.تا چهل روز هنگام مغرب،اثرات آتش از قبر او دیده می شد و آه و ناله فراوانی از آن به گوش می رسید.در شب های اول،آنچنان ناله او زیاد بود که من به ترس و لرز می افتادم و غش میکردم.نزدیکانم مرا در آن حال به داخل خانه بردند.وقتی حالم بهتر شد،از حالت عذاب این مرد متعجب شدم زیرا اصلا با زندگانی او مطابق نبود؛تا اینکه فهمیدم او مدتی مباشر حکومت بوده و از سیدی، مالیات تحمیلی را میخواسته است،در صورتی که سید بیچاره قادر به پرداختن مالیات نبوده است.این شخص ،سید را زندانی می کند و مدتی نیز او را از سقف آویزان می کند.